|
رضا چايچي
بر دسته هاي صندلي
نشسته بود بر صندلي
و روميزي مثل همه ي پنجشنبه ها
سپيد بود
كبريتي كشيد
و سيگار در قاب پنجره روشن شد
همان بود
كوچه اي با چاله هاي گل آلود
همان شيشه هاي گل فروشي
كه پرده اي از بخار داشت
برخاست
دستگيره ي درها را آزمود
و نوميد، به نقش انگشتانش
نشسته بر غبار
بر دسته هاي صندلي
گريست
هيچ نمانده است
بي ثمر ايستاده ام
ميان چهارچوب در
و ماه
از رقص ايستاد
پشت شاخه هاي لخت درونم
و جهان
بر گلبرگ هاي گلي كوچك
كه در گلدان خانه ام
هنوز رنگ و بويي از او دارد
روبه رويم
ديواري در انتهاي جهان
قد كشيده
و باد
تكه پاره هاي پيراهنم را
كه از شب بر تن كرده ام
به بازي گرفته است
هيچ نمانده
جز گودي سرش
نم اشك هايش
بر متكا.
گاهي
لابه لاي شستن ظرف ها
كسي صداي گريه هايم را نمي شنود
لازم نيست بگويم دو پنجره ي ديگر خانه
رو به چه جهنمي باز مي شود
از پنجره ي آشپزخانه
ماه بريده را مي بينم
و روز
از كنار ديوار
گوشه ي كوچك آسمان را
كه گاهي پرنده اي از آن
مي گذرد.
بختك
كابوس هاي خانه را
با نفس هاي بريده
بريده
ثبت مي كنم
دروغي ست
آفتاب ناديده را
با هزار و يك زبان مدح گفتن
وفتي كه شب افتاده است
بختك وار بر پنجره ام.
بر اين تپه ي كوچك
چرا اصرار مي كنم
ميان اين خانه هاي متروك
بمانم و باز زندگي كنم؟
تا باد مدام درها و پنجره هاي شكسته را برهم كوبد
و خاك برگ هاي سبز گلدان هايم را زير خود مدفون كند
چرا؟
هنگامي كه پيوسته اسبي سپيد
در همين نزديكي
شيهه مي كشد و
يال مي افشاند و
دم مي تكاند و
سم بر زمين مي كوبد.
هنوز
طرح تبسم لب هايش را
هنوز در گوشه و كنار اتاقم مي بينم
در شكسته شد
شيشه فرو ريخت
روميزي را چنگ زد
گل هاي پر پر بنفش با گلدان آب برگشت
چرخش گيسوان با شكوهش
هنوز در آينه ام جان مي گيرد و ناپديد مي شود
فرش لگد كوب شد
گلبرگ ها له شد زير آج سخت كفش ها
گلدان چيني افتاد بر زمين و شكست
دست هايش را بردند
چشم هاي شكسته اش را
و چنگي كه مي كشيد گيسوانش را
از مقابل ديدگانم دور نمي شوند
در بر هم كوبيده شد
و تاريك ماند همچنان
هرچيزي در اتاق
زير چادري سياه.
|
